Sneeuw

                                                 

Wit en puur dwarrelen de vlokken naar beneden. Het duurt niet lang of de wereld om je heen is bedekt onder een maagdelijk wit kleed, die alle lelijke dingen onzichtbaar maakt. Nergens zie je meer het zwerfafval, niet opgeruimde hondendrollen en ook de kale takken van de bomen, hebben ineens iets magisch.

Het is een lust om naar te kijken vanachter mijn raam, veilig en warm bij mijn centrale verwarming. Wetend dat ik niet naar buiten hoef, geniet ik van deze witte deken. Ik kijk naar dappere fietsers die nog zonder moeite de verse sneeuw doorklieven. Ik kijk naar de langzame voorbij glijdende rij auto's.

Sneeuw laat het leven een versnelling lager voortglijden.

Even geniet ik er nog van.

Dan komen ze de strooiwagens, sneeuwschuivers en scheppen. Sneeuw of geen sneeuw, de hectiek van het leven is niet gebaat bij een vertraging van de voortgang. Na de betovering komt de verbijstering. Men klaagt, men moppert, men valt, bezeerd, komt te laat. Dit kan niet. Men verwacht dat mensenhanden in een keer alle wegen, paden en sporen vrijmaakt van sneeuw, alsof er een toverwoord voor bestaat. Geduld verdwijnt als sneeuw voor de zon, maar de sneeuw die blijft.

Na de serene stilte die de sneeuw heeft achtergelaten, volgt de ontreddering, de chaos en de wanhoop. De tegen beter weten in en het gemopper. Het is winter, het is koud, het sneeuwt, het vriest en het is glad, je valt je glijd, je wacht en spoort niet meer. Dik ingepakt met sneeuwschoenen, ijzers en andere wapens tegen uitglijden wagen de mensen zich op het glibberige pad.

Op glad ijs begeven, doe je liever op een ander manier.

Ook ik ben de dans niet ontsprongen, en heb me door de sneeuwstorm voortbewogen om mijn plichten te vervullen, heb me over glibberige fietspaden en door bevroren sneeuwbergen heen gesjeesd om te komen waar ik wou. Heb met mijn stramme lijf en een kapotte bezem, getracht een sneeuwvrij paadje te maken voor de flat en de stalling van mijn vervoermiddel sneeuwvrij gemaakt.

Bitter is de kou, wit is de sneeuw, net een beetje gewoon, net een beetje schoon. Laat het zo maar blijven er hoeft nu niks meer bij. We hebben nu wel genoeg gegleden. Maar de wind speelt een ijzig spel, stuift de vlokjes razendsnel en legt de wereld opnieuw onder een witte deken.

Het sprookje was nog niet voorbij, het weer is onvoorspelbaar voorspelbaar. Je wilt het niet geloven, er alleen naar kijken vanachter je raam. En alles valt in herhaling. Het gevecht met de sneeuw verdwijnt alleen met de zon. En die laat nog wel even op zich wachten.