Niet zoenen

Voor het eerst op mijn blog verschijnt hier het werk van iemand anders. Niet zomaar de eerste de beste natuurlijk. En uiteraard met volledige toestemming van de auteur. Ik kan dan ook zeggen dat ik niet zonder enige trots hier een klein gedichtje publiceer, volledig verzonnen door mijn jongste zoon.

Vanmorgen heeft hij het voor me voorgedragen, zo uit zijn hoofd. Hij zong het op een rap-achtige manier, maar dan zonder muziek. Ik was er toch wel stil van, mijn mannetje van 8 jaar.
Hij heeft het stukje bedacht als een kreet, omdat hij een hekel heeft aan zoenen. Hij wil niet gezoend worden, ook niet door mij, zijn bloedeigen moeder. Natuurlijk probeer ik dat wel en geef hem wel eens onverwacht een kusje op zijn bol. Dan veegt hij dat demonstratief af.  Ook zal hij mij geen zoen geven. Een knuffel dat kan er dan wel vanaf, als het echt moet, maar het lijkt dan of je een plank vasthoudt, want hij spant al zijn spieren, klaar om eventuele zoenen te ontwijken en te vluchten.

Kijk toch niet zo raar
Ze zoenen met elkaar
Er is niks aan te doen
Wat smerig is die zoen

Ik doe alles wat je wil
Ik blijf echt stil
Maar als je een zoen van me wil
Dan geef ik een gil



copyright 2013 van dit gedicht berust bij mijn jongste zoon.