Kom maar eens in de stemming

Kom maar eens in de stemming.

Een partij voor de arbeiders, een partij voor de dieren,

een partij voor de eenheid, en een partij voor vrijheid,

voor verheven dictators, voor plaatselijk belang, een partij

voor de ouderen, een oude uit 1966 en een partij voor kerk én staat, voor de moslims. Voor elk geloof, voor ongeloof. Voor iedere kleur een voorkeur. Voor de peilingen, voor de monarchie en tegen de armoede, een partij voor het land, een partij voor de stad, iedereen een partij, maar geen partij voor iedereen. Wie trek je voor en wie duwt je in de afgrond. Houd je hoofd nog boven de lasten, verdeeldheid aan de lippen en verdraagzaamheid terzijde. De berg op met gebakken lucht, de berg af met loze beloften.

Een partij met een lijsttrekker, een partij met een lijstduwer.

En soms ook een partij met 2 trekkers. Zoiets als een tweespan voor een kar. Of is het nog een karretje, gedeelde kracht is halve smart.

Een trekker en een duwer, handig als je de berg nog opmoet, maar

bergafwaarsts ga je wel heel snel de afgrond in.

De duwer duwt bergafwaarts, ziet zijn karretje rollen en hij staat nog steeds aan de top.

Kop op, als het je ongunstig stemt, je hebt nog je stem, wie zal je overtuigen. Wie staat er straks te juichen, maakt het dan nog uit.

Ben je een trekker, dan rolt de kar over je heen de afgrond in, maar kom je niet gehavend uit de strijd, verloren was ie misschien toch, maar ga je door met loze praatjes ook al lig je niet aan kop, je stemming is toch al gedaald en wie had je willen buigen, waar kan je het nog vandaan zuigen.

Plannetjes beramen, zonder zich te schamen.

We laten ons weer in de luren leggen, uiteindelijk hebben we het toch niet voor het zeggen, het is een poppenkast, theater.

Stemmingmakerij, we poetsen het weer op, dezelfde oude plaat, van vroeger nu voor later.

En wie heeft de kar zwaarbeladen, met een keur aan mooie beloften, gladde praatjes en een hoop voor wie het anders wil. En voor hen die willen dat alles bij het oude blijft, voor hen die nostalgisch verlangen naar vroeger.

Ik moet straks gaan kiezen, maar wie brengt me in de juiste stemming.

Stap ik straks wel in het juiste karretje, wat getrokken of geduwd, door 1 of door 2, wel de juiste richting opgaat voor mijn situatie, voor mijn wensen, voor mijn noden en behoeften en voor al diegene, die ook met mij op een karretje zijn gestapt. Is het nog te vroeg, dat ik uit de school ben geklapt. Niet toegehapt, zo onaantrekkelijk, een klein visje. Ben je ermee weggelokt.

Wie zal het je nog aanrekenen, als je toch iets wil betekenen. Bereik je hen dan wel met verheffende stem, om voor jou te kiezen. Geen winst en toch niet verliezen. Altijd in vorm en binnen de norm. Laat me lachen als laatste, ongeacht wie er zich plaatste. Karretjes of koetsen, getrokken of geduwd, de vuiligheid mooi oppoetsen.

Dan word het aan ons gepresenteerd, nog even denken en hopen dat je keuze het tij nog tijdig keert.

Ik heb alleen nog een boodschappenlijst, voor de afterpartij. Overal te koop, één pond tomaten en een doosje eieren, onbespoten en natuurlijk de vrije uitloop. Echt iets van vroeger, toen was er nog geen twitter.