Vanaf haar 16e verjaardag had ze gedroomd van deze dag. En nog meer van de nacht.
En eindelijk nu ze bijna haar 26e verjaardag kon vieren, was het dan zover. Ze kon niet wachten. De ceremonie en het feest ging als een roes aan haar voorbij. En ze nam gelukzalig de hand van haar kersverse man in de hare. Ze kende hem nu 2 weken, sinds hij door een bevriende vrouw van haar moeder was voorgesteld. Ze was de 25 ruim gepasseerd en als laatste dochter van de vier, was ze er meer dan aan toe om dan eindelijk ook echt vrouw te worden.
De auto stopte voor zijn appartement waar zij nu ook eindelijk mocht wonen, een droom kwam uit. Hij leidde haar naar binnen en ze bleef onwennig in zijn kamer staan. Hij zelf keek ook wat onwennig om zich heen. Het appartement had hij vorige week pas gehuurd en zijn tante had er flink in schoongemaakt en het voorzien van wat meubilair.
Ze stond daar in de slaapkamer op haar kousen en probeerde zich te ontdoen van de jurk. “Moet ik je even helpen, Bouchra?” probeerde Omar galant te zijn naar zijn bruid. “Wel voorzichtig, hij moet weer netjes terug naar het verhuurbedrijf.” zei Bouchra, wat hij niet erg sexy vond klinken.
Het was nu eenmaal zo dat zij genoegen had moeten nemen met een eenvoudige budget bruiloft, maar dat wreef ze er even in.
Ze stond voor hem in haar ondergoed en hij ontdeed zich ook van zijn pak en overhemd. Bouchra zuchtte. Ze kneep haar ogen een beetje dicht en probeerde hem te bekijken in zijn boxer, maar haar blik bleef hangen bij zijn schouders.
Ook Omar was onwennig met de situatie en had geen idee hoe hij dit zou gaan aanpakken. Niet omdat hij geen ervaring had, integendeel. Omar was beslist geen groentje en zijn vriendin kon dat zeker beamen. Niets was te gek voor hen beide.
Ze hield een wit doekje vast in haar rechterhand. Omar wees er naar. Ze hield het omhoog. “Van mijn moeder. Ze heeft het gekust en ik moet het onder het bed leggen, dan ben ik weer “open” en zal het makkelijk gaan.
Omar keek haar vragend aan. Ze kleurde rood en keek naar de grond “Toen ik 12 was gingen we op vakantie naar Marokko en daar gingen we naar een vrouw in een dorpje. Ik werd gesloten, een man zou mij nooit kunnen benaderen. Tot mijn moeder het opheft en dat heeft ze gedaan. Met dit doekje. En daarom moet het onder het bed.”
Omar keek haar schuins aan. Hij had heel wat spelletjes gedaan in de slaapkamer met ook wel heel wat speeltjes, maar dit was toch niet het soort spelletje, wat hem behaagde en inwendig vervloekte hij zijn nieuwbakken schoonmoeder en alle vrouwen die zich in Marokko wagen aan zwarte magie om eender welke situatie naar hun hand te zetten. Hij gruwde ervan. Daarom wilde hij ook liever niet trouwen met een Marokkaanse. Hij zuchtte en wenste dat hij bij zijn vriendin was.
Een mooie heerlijke vrouw van Duitse origine met mooi blond haar en een heerlijk lijf.
Hij keek naar zijn echtgenote en zijn zin was een beetje bekoeld. “Misschien moeten we het morgen proberen, we zijn moe.” zei hij rustig.
Heftig schudde ze haar hoofd. “Ik wil het nu, ik wil nu eindelijk ook........”
Ze stopte beschamend om verder het woord uit te spreken. Behalve dat ze vervloekt was door haar moeder was ze ook nog preuts.
Hij pakte het witte doekje uit haar hand smeet het in een hoek van de kamer en ontdeed haar van de rest van haar ondergoed. Ze ging daarna op bed liggen en opende een beetje haar dijen.
Hij ging naast haar liggen en begon haar te kussen. Nadat hij er klaar voor was boog hij over haar heen en probeerde de daad te volbrengen.
Ze schreeuwde het uit, en hij trok zich snel terug, na er eigenlijk niet eens te zijn doorgedrongen.
Hij schrok van haar heftige reactie en zijn zin was weg.
Ze probeerde hem te strelen om het weer te proberen. Onervaren gekietel, wekte niet het verlangen wat hij gewend was.
Na een paar uur strijd met het vlies hield hij het voor gezien. Zijn bruid zat inmiddels te huilen in de woonkamer en hij ging slapen.
Toen hij wakker werd hoorde hij haar bellen met haar moeder. Ze huilde en hij hoorde haar praten over de vloek.
Na een gesprek van een uur kwam ze de kamer in en zei opgelucht dat haar moeder niet het goede doekje had meegegeven. Vanavond zou alles goed gaan.
Tweede nacht, tweede doekje en tweede poging. De vloek wist van geen wijken en Omar liet zijn zaad geïrriteerd de wc pot in spuiten, nadat Bouchra weer huilend in de woonkamer zat met een zeer onelegante peignoir aan.
Hij kwam uit de douche en kleedde zich aan “ik ga even weg.” Ze keek hem aan en zei “je bent boos, is dat het.” Hij schudde zijn hoofd, zei niets en verliet het huis.
Hij liep door de straten en kocht bij een kiosk, die nog open was, een pakje sigaretten en stak er eentje op. Hij was al jaren gestopt, maar als er schoonmoeders en zwarte magie in zijn leven kwamen, dan moest hij dat verwerken met een sigaret.
Hij pakte zijn smartphone en appte naar zijn Victoria. Ze belde meteen terug.
“Het lukt niet, Vick” zei hij wanhopig en probeerde uit te leggen wat er was gebeurd.
Ze lachte hem uit en vroeg “Wat wil je dat ik doe, ik kan het niet voor je doen hoor.” Haar toon was honend. Ze was tenslotte door tante op een zijspoor gezet en tante dacht echt dat ze de in haar ogen ontspoorde zoon van haar broer op het rechte pad kon zetten door hem met de eerste de beste overgebleven wanhopige huwbare Marokkaanse vrouw in de stad te laten trouwen.
“Volgens mij ligt het niet aan haar maar aan jou.” zei Victoria en ze voegde er meteen aan toe “Denk je nou echt dat jij je warm kan krijgen voor een ander dan mij. Ik geef je op een briefje, je mag dan getrouwd zijn, maar je zal haar nooit de jouwe kunnen maken. Met of zonder vloek van je schoonmoeder. De enige ware, dat ben ik. Open, toegankelijk en bereid alles voor je te doen wat je pleziert. En zeker niet vervloekt door mijn moeder.”
Al luisterend en pratend was hij bij een vertrekpunt gekomen van de bus. “Hier staat de bus naar jouw stad, zal ik naar je toe komen. Ik heb zin om bij je te zijn.”
“En wat doe je met je bruid, stuur je die terug naar haar moeder?”
-gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar feiten en omstandigheden, zijn geheel verzonnen. Elke gelijkenis met vergelijkbare situatie, berust op toeval.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten