De tweedeling tussen rijk en arm in de schoolbanken.

Het contrast tussen de mensen die een potje kunnen breken, in de buidel kunnen tasten en mensen die de eindjes aan elkaar moeten knopen wordt steeds duidelijker.

Het tekent zich meer en meer af en is te voelen van jong tot oud.

En de trend lijkt zich alleen meer en meer in duidelijke contouren af te tekenen.

Zo groot waren de verschillen in ongelijkheid niet meer geweest sinds de tijd dat de armen nog achter het stalen hek in de kerk moesten zitten en de rijke weldoeners een goede plek vooraan hadden in de prachtig bewerkte kerkbanken.

Deze tijd ligt ver achter ons, maar nu tekent zich deze tweedeling zich stilletjes af tot in de schoolbanken.

De schoolbanken van de lagere school van mijn zoon, een Christelijke Basisschool nog wel.

Een goeie school hoor, daarover hoor je mij niet. Het is ook zeker niet de school die hier deze tweedeling aan het zaaien is.

Mijn zoon zit al sinds groep 1 met veel plezier op deze school.

Natuurlijk zijn er dingen waar je niets aan kan veranderen en zal je altijd zien wie voor het bekende dubbeltje geboren is en wie met de euro in de wieg is gelegd. Dat is ook geen schande of iets om over te twisten. Als je het beter hebt dan mag je dat best profileren en natuurlijk zal je dan proberen om goed uit te pakken als je kind mag trakteren en middagje koekhappen bij moeder in de achtertuin op een verjaardag, daar kan je niet mee afkomen. Je moet naar de bowlingbaan, karten, paintballen of naar het theater met een groep van minimaal 10 uitverkorenen van de klas.

Dat zijn dingen die kan ik allemaal terzijde schuiven. Daar doe ik niet aan mee. En daar zal ik me ook nooit minder door voelen.

Wat is dan mijn achilleshiel.

Dat begon een aantal weken geleden.

De juf van mijn zoon vierde haar verjaardag in de klas en dan is het gezellig. Juf trakteert en de kinderen nemen ieder naar vermogen een kleinigheidje mee en de juf mag uitpakken.

Maar deze keer zat er een envelopje in de tas van mijn zoon.

Of ik mee wilde doen aan een gezamenlijk cadeau. De juf hield van lezen en er zou een boekenbon komen, zodat de juf zelf een boek kon uitkiezen.

Ieder die mee wilde doen moest een bedrag van 3 euro in het envelopje doen en inleveren bij een van de ouders van een klasgenootje van mijn zoon.

In een klas met 28 kinderen leert al snel dat als iedereen mee zou doen, de juf toch minstens een halve boekenplank kon vullen.

Het was niet verplicht, ik heb er dan ook niet aan meegedaan. En mijn zoon uitgelegd waarom. Hij kon zich er in vinden.

We hadden zelf een aardigheidje gekocht.

Bij thuiskomst vertelde mijn zoon dat er wel een aantal waren van het gezamenlijke cadeau en dat al die kinderen ook nog een rode roos hadden gekregen en de kinderen die niet meededen niet. Ja leuk, alleen die roos heb je dan ook wel zelf betaald als je mee hebt gedaan en dat is dan niet op het conto van de boekenbon gekomen.

Ik vroeg aan mijn zoon en was de juf dan niet blij met de andere cadeautjes.

Jawel heel blij. Ze vond het leuk om veel uit te pakken.

En er werd niet meer over gepraat.

Tot gister...................slechts een paar weken sinds de verjaardag van de juf.

Ik viste weer een brief uit de tas van mijn zoon.

Deze keer vond deze ouder het een mooi gebaar om de juf te bedanken voor het schooljaar en op passende wijze de kinderen afscheid te laten nemen van de juf ( hoezo de juf gaat toch niet van school, moest ik even achter mijn oren krabben).

Hierbij werd gevraagd of alle ouders die mee wilde doen 5 euro wilde overmaken op een rekening tnv de initiatiefnemende ouder onder vermelding van de naam van het kind.

Voor het ingezamelde bedrag vond deze ouder het passend om een bon te geven, zodat de juf een sieraad naar keuze kon uitzoeken bij een juwelier.

Ik las de brief hardop voor aan mijn zoon. Die zei “Ik wist wel dat je kwaad zou worden.”

Ik antwoordde “Vijf euro voor een sieraad, sporen ze wel.”

“Mam, dat is 140 euro als we allemaal meedoen.” had mijn zoon snel uitgerekend.

Nooit en bij geen enkele overgang van de ene naar de andere groep en wisseling van leerkracht is deze geste voorgelegd aan ouders.

De enige inzameling op de school gebeurt in het gedachtegoed van liefdadigheid naar een goed doel.

Voor het afscheid van de Juf van de administratie, lange staat van dienst een begrip voor alle kinderen vroeg men 2 euro. Ze ging met pensioen en er was een heus afscheidsfeest. Daar kan ik iets bij bedenken. Daar wil je graag aan bijdragen, wat je er ook voor moet laten staan.

Maar nu ben ik echt onaangenaam verrast en ik vraag me ook echt af wat de directie van de christelijke basisschool vind van deze actie.

Of de juf echt zo blij is met deze buitensporige verwennerij en dat haar cadeau en verdienste vooral is dat ze haar groep naar de volgende groep heeft geloodst, waarvoor ze misschien niet genoeg, maar wel voor betaald krijgt.

Ik ben weer een illusie armer, ieder kind neemt afscheid van groep 5 en de juf met gemengde gevoelens. Van een deel draagt ze straks een armband of ketting. Van een ander deel misschien een kleinigheidje, een hand of een ( zelfgemaakte ) kaart.

Aan wie zou de juf het meeste terugdenken. Of is het gedachtegoed voorgoed vervaagd en is de verharding en tweedeling reeds in gezet in de schoolbanken.

Zou de directie van een christelijk gestroomlijnde school nog in de geschiedenis graven om te leren dat zij het waren die zo tegen de tweedeling in de kerkbanken hadden gestreden.

Bij deze wil ik ze dan ook verzoeken te strijden tegen de tweedeling in de schoolbanken en inzamelingsacties voor te behouden aan liefdadigheid en goede doelen.

En misschien die enkele juf of meester van verdienste die met pensioen gaat.

Bedankt voor het lezen.

Een moeder van 2 zonen op 2 verschillende basisscholen.