Op een zeker moment, wanneer is onbekend, maar je komt
op een punt in je leven, dat je genoeg hebt gegeven, dat je zoekt naar een sprankje wat is overgebleven, van dat wat je erin hebt geïnvesteerd, wat goed ging en wat verkeerd, waarop je gewacht hebt, getracht hebt, het tij te keren, het niet te verleren, valt niet te verteren,
Nu je op dat punt bent beland, in wiens hand, stel je je vertrouwen het meest en voor wie je vreest, je de regels leest
Nieuw middelpunt, had gekund, waar je niet met de orde stunt
Kijk je dan om je heen, vind je geen, aansluiting, slechts uitbuiting van je laatste kracht, je hebt geen macht, slaat acht
op wie je liefde heeft, je vergeeft, met jou in angst mee beeft.
Je toeren draait, niet graait, en de scheuren in je ziel naait.
Je op handen draagt, ongevraagd en je hart versaagt
Omdat je niet had gezocht, zet je ziel op de tocht, voordat je weet, ben je omgeslagen, zonder te vragen, zonder te hopen
weet je hoe het af zal lopen, een rode levensdraad vol knopen,
Haak je, maak je, zinnen met woorden die nergens beginnen.
Nu beland je voor de spiegel, zoekt je eigen middelpunt, je eigen stunt. Voor een lege zaal van je eigen centraal,
station zonder halte, zonder perron, waar je door moet naar je bestemming, waar het eindigt waar het begon, gewoon niet omkijken, recht vooruit, waar wil je heen, tot je voeten op de grond zijn, tot je voortraast in een volgende trein.
©KhadijahS
Geen opmerkingen:
Een reactie posten