Het rijk alleen

                                   

Het rijk alleen

Vanavond had ze het rijk voor haar alleen.
Ze had een heleboel plannetjes beraamd.
Films kijken, chips eten en ook een bakje ijs
natuurlijk ook een hele fles met cola.

De Trouwdag

De trouwdag

Ze zat in haar bank en keek naar de televisie. Met een lekker kopje thee. Naast haar lag haar breiwerkje en op een tafeltje een boek uit de bibliotheek.
Ze had het prima naar haar zin. Ze woonde alleen, was alweer een paar jaar gescheiden, haar kinderen waren volwassen, met een eigen gezin.
Ze was pas laat gescheiden, geen vechtscheiding maar een weloverwogen. Het huis was verkocht en ze hadden gedeeld en ieder had zijn eigen stek gevonden en Hans was zelfs een heel eind uit de buurt gaan wonen, in een andere provincie.
Ze hoorde nooit meer iets van hem, ze zag hem zelfs niet op verjaardagen van hun kinderen.
Hij stuurde altijd wat op de post voor de kleinkinderen.
Ze kon er niet mee zitten, ze was haar eigen weg ingeslagen. Met het feit dat ze nog steeds werkte en ook daarbuiten had ze een druk sociaal leven. En als ze thuis was, dan had ze zo haar dingen die haar bezig hielden.

Lezen

Lezen

Een kopje thee, of een beker warme melk
Een boek en ook een kruikje mee
In je allerfijnste pyjama
onder je mooiste zachte deken
In een stapel lekker kussens
Stap je in de verbeelding
waarin je boek je mee laat slepen.

Niet zoenen

Voor het eerst op mijn blog verschijnt hier het werk van iemand anders. Niet zomaar de eerste de beste natuurlijk. En uiteraard met volledige toestemming van de auteur. Ik kan dan ook zeggen dat ik niet zonder enige trots hier een klein gedichtje publiceer, volledig verzonnen door mijn jongste zoon.

Sneeuw

                                                 

Wit en puur dwarrelen de vlokken naar beneden. Het duurt niet lang of de wereld om je heen is bedekt onder een maagdelijk wit kleed, die alle lelijke dingen onzichtbaar maakt. Nergens zie je meer het zwerfafval, niet opgeruimde hondendrollen en ook de kale takken van de bomen, hebben ineens iets magisch.

Een bijzondere dag

Vandaag is een heel bijzondere dag voor mij. De dag die mijn leven voorgoed veranderde, 28 jaar geleden. Een dag zoals vele vrouwen met mij ook eens hebben ervaren. Een dag die nooit meer uit je geheugen wordt gewist. Waarvan je je elke seconden voor het moment en elke seconde na dat moment altijd kan herinneren als de dag van vandaag.

En juist vandaag dus extra, omdat het precies 28 jaar geleden is.

Een Kantje Op Zijn Boord -- zomaar een gedicht 3 --

Een plekje op de aarde

voor jou en mij alleen

telt ieder in zijn waarde

en ik wil er altijd heen

Door kou en bange dagen

zoek ik naar de lange paden

zonder dat ik iets kan vragen

en ook niet in weelde baden

Voor eeuwig en voor altijd – zomaar een gedicht 2

Voor eeuwig en voor altijd

met de vele naaste buren

blijft het haat en nijd

en geen staakt het vuren

Voordat hij haar had gekust

heeft ze hem laten lopen

en werd er niet geblust

het vuur kan alles slopen

Het slaat nergens op - zomaar een gedicht -

Het slaat nergens op

We nemen het niet te nauw

De kool zonder het sop

Betalen kleurt je blauw

Dromen, strijd, twijfel en berusting.

In je wereld vol met kansen, wensen en hoop, koester je een droom.

Een droom die je hart vervult van blijdschap, het sneller doet slaan en je hebt het tot het volmaakte levensdoel gesteld, om deze droom waarheid te laten worden.

GEEF HET VOLK BROOD EN SPELEN

Eigenlijk wil ik me helemaal niet wagen aan politiek getinte stukjes op mijn blog. Ik hou het liever bij mezelf. Maar de afgelopen weken, mede ook door de leuke en hilarische twitterberichten, die het oplevert, heb ik toch wel zitten gniffelen. De politiek is op dit moment wel volksvermaak nummer 1, hoewel de gekte rond het al dan niet doorgaan van de Elfstedentocht nu toch wel een nek aan nek race voert om de felbegeerde koppositie, want de leus Geef het volk Brood en Spelen, is weer helemaal uit het stof gehaald en opgepoetst, evenals...........de schaatsen die uit het vet zijn gekomen.

Mijn strijd tegen de elementen van het weer, VORST

Het is koud, iedereen heeft dat inmiddels wel ervaren. Ook ik. Op de fiets, elke ochtend weer. Koud of  kouder, we gaan eruit. BOYS moeten naar school. 

ONDER DE ABAYA

Ik schreef al eens dat ik nu standaard mijn spijkerbroek onder mijn abaya draag. Nu heb ik ook een spijkerrokje...........

Mijn Nederland getrouwe, ben ik van Marokkaanse bloed

Ik ben zelf een pure Hollandse, maar in twee van mijn kinderen stroomt ook het Marokkaanse bloed. Wat dat brengt voor de toekomst, dat weet ik niet. De meester van mijn jongste zoon zei tijdens het tien-minuten gesprek dat hij de next Najib Amhali zou kunnen worden. Nu heeft mijn zoontje van zeven wel een bepaald charisma wat me wel eens doet huiveren, op een positieve manier. Het charisma wat bij vele trotse Nederlanders met Marokkaans bloed te bespeuren valt.

EEN KOFFER VOL MET DROMEN [gedicht]

Een rugzak vol met souvenirs, een koffer vol met dromen
van de mensen die vertrekken en zij die nog gaan komen
Een tochtje met het vliegtuig, bus of met de boot
We gaan en nemen afscheid, niet zonder slag of stoot
Denkend aan de leuke tijden, tranen zullen vloeien
Het zoeken naar een kans, dat het verlangen doet groeien

Nachtbraken

Het is inmiddels na middernacht. Ik kan uitslapen het is weekend, nu weet ik dat ik als ik echt wil uitslapen, ik toch niet te vroeg in bed moet duiken, anders ben ik gewoon om 5:00 automatisch wakker. Dus vrijdag op zaterdag, dan is het nachtbraken. Dat mag dan van mezelf. Ik hoef het aan niemand te vragen en er is ook niemand die zich afvraagt waarom ik nog met het licht aanzit. Ik kan wanneer ik maar wil even door mijn huis banjeren, beetje scharrelen in de keuken ( gelukkig heb ik geen snoep, koek en chips in huis )  En ik zit al weer lekker aan mijn tweede thermos thee. 

De spijkerbroek

Als bekeerde Moslima, heb ik het niet aan zien komen. Maar onder mijn abaya en wijde vormverhullende kleding gaat een sluipend gevaar schuil voor je gewicht. Ik had mijn garderobe na mijn toetreding drastisch verandert en na een paar jaar, was ik toch wel geschrokken. Langzaam maar zeker waren ze er bij gekomen, zonder dat ik het door had, immers de strakke spijkerbroek om de heupen, die was er niet meer om snel waarschuwende signalen te geven dat er een pondje bij was gekomen.

Ernesto Alano

Vandaag is mijn kleinzoon jarig, 2 jaar wordt hij alweer, de tijd gaat snel.
Ik denk aan mijn eigen kinderen 3 grote volwassen vrouwen en 2 jongens op de basisschool. Wat maakt het leven toch rare wendingen, maar een ding weet ik zeker, het hebben van kinderen is een zegen een grote gunst.
Hou ouder je word hoe meer je dat gaat beseffen, zei mijn moeder laatst tegen mij, ze heeft gelijk. Ik ben nog wel niet zo oud, ahhum, soms voel ik net of ik zelf net uit de pubertijd begin te komen en als ik dan achterom kijk dan ligt daar een bewogen leven achter me en de vruchten, het zijn allemaal lessen om het anders te doen als je verder gaat. Ik heb ze nog mijn kinderen en zij hebben mij nog.
En ik heb een kleinkind, een mooie jongen, die ik helaas te weinig zie.
2 jaar, het gaat snel voorbij.
Gefeliciteerd kleine man, mooie kleinzoon, lieve jongen, je bent misschien wel de enige die je moeder heeft weten te temmen. :-)